U podstaw mistrzostwa Jakuta leżała niezwykła pracowitość. Podobno kopiował dwa dżuzy Koranu na miesiąc i każdego dnia rozdawał siedemdziesiąt przykładów swojej kaligrafii. Opowiadano, że miał przetrwać oblężenie Bagdadu przez Mongołów siedząc na szczycie minaretu, z przyborami do pisania, a ponieważ nie miał przy sobie papieru, to pisał na lnianym ręczniku. Pozostawił po sobie ogromną spuściznę, napisaną w dwóch językach: arabskim i perskim. Dodatkowo jego późniejsza niezwykła sława sprawiła, że zaczęto mu przypisywać coraz więcej rękopisów, które były bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów. W rezultacie identyfikacja jego autentycznych dzieł jest bardzo trudna, także dlatego, że nikt nie przeprowadził analizy porównawczej wszystkich przypisywanych mu manuskryptów.

Za najprawdopodobniej autentyczny uznaje się m.in. Koran datowany na rok 1282/1283, którego część (dżuz) druga i dwunasta znajdują się w Bibliotece Pałacu Topkapı (EH227 i EH226), ósma w Chester Beatty Library (ms. 1452), a piętnasta w The Nasser D. Khalili Collection of Islamic Art (zobacz ilustracja nr 1); Koran datowany na rok 1289, Biblioteka Narodowa Francji (ms. arab. 6716) (ilustracja nr 2);