Koran datowany na rok 1294, Biblioteka Pałacu Topkapi (EH74) i Astan-e Ghods (Fadaili, s. 202). Jeśli chodzi o literaturę niekoraniczną, to Jakut miał przepisać dywany kilku arabskich poetów, spośród których znane są kopie dywanów poetów epoki dżahilijji, Al-Musakkiba al-Abdiego i Al-Hadiry (ilustracja nr 4), oraz dywan Abu Mihdżana as-Sakafiego i wybór wierszy Al-Mutanabbiego.
Ograniczona liczba dzieł, które jesteśmy w stanie w uzasadniony sposób mu przypisać, ujawnia elegancką, czystą kursywę, za którą był tak ceniony. Chociaż zazwyczaj raczej niewielkich rozmiarów, typowe folio zawiera szesnaście linii delikatnego pisma naschi i wydaje się dość przestrzenne (zobacz ilustracja nr 2). Jakut potrafił także np. podkreślić delikatność pisma rajhani, i tak dobrze widoczną w jego subtelnym ujęciu, zestawiając je z większymi duktami, takimi jak suls (zobacz ilustracja nr 3).