Warunki terenowe sprzyjały łatwej budowie tras. Większość torowisk ułożono na istniejących wcześniej drogach i ścieżkach. Zakłady dzieliła też niewielka odległość. Na pewnym odcinku linia prowadziła ulicami miasta Biała Woda. Istniała ona do 1933 i została usunięta dopiero w ramach prac drogowych i z powodu skarg mieszkańców. W rezultacie tej rozbiórki powstała oddzielna sieć Tzschellner Netz, która znajdowała się na południowy zachód od Białej Wody.
Koniec II wojny światowej uderzył w kolej mużakowską. Wiele zakładów przemysłowych, takich jak huty szkła i kopalnie węgla brunatnego, musiało zaprzestać działalności z powodu zniszczeń wojennych lub zostało rozebranych w latach 1945–1946 i wywiezionych przez wojska sowieckie, jako zdobycz wojenna. Utracono też wówczas lokomotywy, wagony i znaczną ilość materiału torowego. Ponieważ jednak w okresie powojennym ważne było podniesienie przemysłu ze zniszczeń, kolej leśna okazała się cały czas potrzebna. Nadal działała, przeszła jednak w 1951 pod zarząd Deutsche Reichsbahn. W następnych latach otwierano kolejne duże kopalnie węgla brunatnego w pobliżu Białej Wody. Ich punkty ładunkowe znajdowały się w Białej Wodzie i Halbendorf. W latach 50.