Lotniska Lakunai i Vunakanau były używane już przed wojną przez Australijczyków. Lakunai miał pas startowy z piasku i popiołu wulkanicznego, możliwy do wykorzystania przy każdej pogodzie, a Vunakanau pokryty betonem. Lotnisko Rapopo – 12 mil morskich na południowy wschód – z betonowymi pasami startowymi oraz rozległym zapleczem technicznym i konserwacyjnym uruchomiono w grudniu 1942 roku. Tobera – ukończona w sierpniu 1943 roku, położona w połowie drogi między Vunakanau i Rapopo – również posiadała betonowe pasy. W sumie te cztery lotniska zawierały hangary dla 166 bombowców i 265 myśliwców, z dodatkowymi, niezabezpieczonymi miejscami do parkowania samolotów pod gołym niebem. Piątym lotniskiem chroniącym Rabaul było lotnisko Borpop, ukończone w grudniu 1942 roku po drugiej stronie Kanału Świętego Jerzego, na Nowej Irlandii.