Przy samej budowie pomoc oferowały z kolei organy lokalnej administracji.
Sama budowa, nad którą czuwali Weker i Dudryk, posuwała się dość szybko, dzięki czemu po roku od rozpoczęcia prac udostępniono pierwszych kilkadziesiąt tymczasowych miejsc noclegowych. Uroczyste otwarcie odbyło się 12 lutego 1933 r. w obecności prezydenta RP Ignacego Mościckiego. Obiekt poświęcił proboszcz kościeliski i taternik Jan Humpola. Schronisko dysponowało początkowo 120 miejscami noclegowymi (zarówno w większych salach zbiorowych, jak i w mniejszych pokojach) i salą jadalną o podobnej pojemności. W budynku znajdowały się świetlica, narciarnia, suszarnia, umywalnie, łazienki, natryski, kuchnie, spiżarnie i magazyny. Łączna kubatura (wraz z piwnicami) wyniosła 3125 m³, zaś wymiary zewnętrzne dwóch najdłuższych ścian 16,94 m × 21,36 m. Schronisko wyposażone było w oświetlenie elektryczne, centralne ogrzewanie, wewnętrzną kanalizację, a od 1932 r. połączenie telefoniczne. Na przełomie 1934 i 1935 roku uruchomiono pośrednictwo pocztowo-telekomunikacyjne (jedyne w Tatrach Polskich).