Gospodarzem, a później współwłaścicielem był Marian Kozłowski.
Z uwagi na fakt, że frekwencja należała do najwyższych w Tatrach, już w 1935 roku schronisko rozbudowano, uzyskując dodatkowych 75 miejsc noclegowych (łącznie 200, w tym 170 na łóżkach, a 30 na dostawkach z siennikami). Zimą organizowano liczne kursy narciarskie, oferując przy tym wysokie zniżki dla młodzieży uczącej się.
Po wybuchu II wojny światowej schronisko zamknięto i przekazano pod nadzór gminy. W grudniu 1939 roku władze okupacyjne umieściły w obiekcie jednostkę Grenzschutzu, przebudowując je następnie na koszary szkoły narciarskiej żandarmerii. Jednocześnie pełnił także rolę pensjonatu. W drugiej połowie 1943 roku nasilające się ataki partyzantów zmusiły siły niemieckie do wycofania się – od tego czasu budynek schroniska pozostawał niezagospodarowany i niszczał. Tymczasowo korzystali z niego kurierzy tatrzańscy i przemytnicy. Obiekt uległ zniszczeniu w czasie akcji przeciwko oddziałom partyzanckim i ich kryjówkom na przełomie 1944 i 1945 roku. Najprawdopodobniej 4 stycznia 1945 r. (w literaturze pojawiają się też inne daty) schronisko zostało trafione artyleryjskim pociskiem zapalającym i doszczętnie spłonęło.