W tym samym czasie w niższych partiach Doliny Chochołowskiej zniszczone zostały bufet Blaszyńskich i schronisko Bukowskich – miesiąc po schroniskach Maťašáka, Ťatliaka i Żarskim w pobliskich słowackich dolinach: Rohackiej, Zuberskiej i Żarskiej.

W 1953 roku na parceli przejętej od WKN Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze wybudowało nowe schronisko według projektu Anny Górskiej. Delegacja Klubu w 1958 r. wmurowała w jego ścianę tablicę pamiątkową poświęconą siedmiorgu członków WKN i budowniczym pierwszego obiektu, którzy ponieśli śmierć w czasie wojny. Wówczas też zasadzono siedem symbolicznych limb.

Architektura Schronisko zbudowano jako trzykondygnacyjny budynek nawiązujący do architektury regionalnej. Składał się z dwóch ustawionych prostopadle skrzydeł. Całość posadowiono nad murem oporowym i tarasem. Zbudowany z kamienia parter mieścił m.in. recepcję, kuchnię, pralnię, szuszarnię, narciarnię, pomieszczenie służbowe oraz (w pierwotnym kształcie) trzy pokoje sypialne. Wyższe kondygnacje wzniesiono z jodłowych płazów. Pierwsze piętro posiadało obszerną werandę (2,50 × 9,12 m) zlokalizowaną na wprost wewnętrznej klatki schodowej, bufet oraz dwie świetlice, a w części sypialnej cztery pokoje oraz łazienki.