Obecnie hipoteza ekspansji ma znikome poparcie wśród naukowców i prawie nie jest wykorzystywana w literaturze naukowej. Jednak jest kilku badaczy, którzy prowadzą intensywne badania i popularyzują tę koncepcję, krytykując jednocześnie teorię wędrówki płyt tektonicznych. Do jej głównych teoretyków należeli odkrywcy spreadingu: prof. Samuel Warren Carey, a także Bruce Heezen i Maurice Ewing. Po raz pierwszy została opublikowana w 1898 przez Jana Jarkowskiego, obecnie jest rozwijana i popularyzowana w środowisku wrocławskim, przede wszystkim przez Jana Koziara oraz w środowisku poznańskim przez prof. Andrzeja Pawułę.
Przyczyny Wśród zwolenników hipotezy ekspansji Ziemi istnieją różne próby wskazania przyczyny, dla której miałaby ona zachodzić.
Według Hilgenberga (1933) przyczyną ekspansji Ziemi miał być dodatni globalny bilans cieplny (założenie to było przeciwne, niż w hipotezie kontrakcji): we wnętrzu planety, na skutek gromadzenia się ciepła dochodzi okresowo do nadtopienia materii. To powoduje wzrost objętości, rozrywanie i rozsuwanie (początkowo jednolitej) skorupy kontynentalnej. Ta hipoteza zakładała szybki wzrost promienia Ziemi: do wczesnego mezozoiku o ok. 1,7 mm/rok, później do 11 mm/rok.