Według Egyeda (1956, 1957) pierwotne jądro Ziemi tworzyła bardzo zagęszczona materia, która następnie miała dążyć do rozprężenia się. Według Hipotezy Wielkich Liczb Diraca, stała grawitacji może maleć z czasem, co wzmagałoby proces „dekompresji” jądra – ciągu przemian fazowych prowadzących do powstawania coraz mniej gęstych minerałów. Ta hipoteza wskazywała równomierny, znacznie wolniejszy wzrost promienia, o 0,5 mm/rok.
Inną podawaną czasem przyczyną jest przyrost masy spowodowany przyciąganiem przez Ziemię materii pochodzącej z kosmosu. Masę tę trudno ocenić, obecne oszacowania dają wartości od 37 do 78 tysięcy ton rocznie, głównie w postaci pyłu. Odpowiada to wzrostowi masy planety w tempie zaledwie 6-13 ppt (10-12) na milion lat.
Kontrowersje dotyczące genezy płaszczowin Hipoteza ekspandującej Ziemi prezentuje własny pogląd na temat powstania płaszczowin gór fałdowych, twierdząc, że płaszczowiny te powstały na drodze grawitacyjnego ześlizgiwania się (tektoniki grawitacyjnej) wielkich mas skalnych z rozległych wybrzuszeń skorupy ziemskiej (geotumor).