Konsolidacja i rozwój po 1626 W 1626 roku, po śmierci Maurycego Orańskiego, władze objął wychowany przez remonstrantów Fryderyk Henryk Orański. Pozwolił on wygnanym duchownym i uchodźcom na powrót do Niderlandów, ale wbrew ich nadziejom nie próbował wzruszyć postanowień Synodu w Dordrechcie. Remonstranci stali się osobnym, tolerowanym przez władze Kościołem. Pozwolono im budować kościoły, ale musiałby być one „ukryte” z zewnątrz, tzn. nie przypominać budynków kościelnych. Na ich główne centra wyrosły takie miasta jak Rotterdam, Amsterdam, Gouda czy Alkmaar. W Rotterdamie do początku XVIII wieku byli drugim największym wyznaniem po kalwinistach, przewyższając nawet katolików i około połowy rajców miejskich było tego wyznaniaIbid., s. 173..
thumb|XVII-wieczne wnętrze kościoła remonstranckiego w Alkmaar
Pomimo ustania prześladowań i intelektualnego rozwoju przez cały XVIII wiek liczba remonstrantów stale się kurczyła i znaleźli się daleko za katolikami, luteranami i mennonitami. Pod koniec XVIII wieku znaleźli się pod wpływem teologii racjonalistycznej, a wielu duchownych było związanych politycznie z radykalnymi tzw. patriotami, dążącymi do obalenia dynastii Orańskiej. W 1795 roku ich Kościół uzyskał formalne uznanie przez państwo.