Zarządzanie i rozwój imperium W 1896 roku został dyrektorem naczelnym do spraw technicznych w firmie, a w 1907 został zarówno dyrektorem naczelnym fabryki, jak i prezesem jej zarządu. Scheibler kontynuował politykę swojego ojca w firmie, rozbudowując stare oddziały, budując nowe, instalował także nowe maszyny oraz modernizował stare.
W latach 1908–1910 podjął się zmiany sposobu zasilania zakładów, budując dla nich elektrownię scheiblerowską. Inwestycje doprowadziły do tego, że kapitał trwały firmy wzrósł w latach 1885–1913 blisko trzykrotnie, aż do sumy 21,7 miliona rubli.
Po 1892 roku Scheibler ustanowił pierwsze na ziemiach polskich stanowisko dyrektora do spraw robotniczych, które zajmowali wyłącznie Polacy. Stanowisko to służyło nadzorowi nad majstrami. W jego gestii przypuszczalnie pozostawały także sprawy budownictwa socjalnego.
Dalsze inwestycje Scheibler syn, prócz zarządzania firmą, pełnił przede wszystkim rolę inwestora. Od roku 1887 wchodził w skład kierownictwa Gwarectwa Górniczo-Przemysłowego Georga von Kramsty – swojego szwagra, barona górnośląskiego, do 1901 roku zasiadał w zarządzie Towarzystwa Akcyjnego Sosnowieckich Kopalń i Zakładów Hutniczych.