W siłę rosła inna lewicowa formacja, Portugalska Partia Komunistyczna, która w okresie 50 lat podziemnej działalności zachowała swoje struktury w kraju i na emigracjiPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 232.
Opozycja antysalazarowska Od czasu wprowadzenia reżimu prześladowano przeciwników politycznych rządu. W latach 1932–1934 socjaliści działali w Sojuszu Republikańsko-Socjalistycznym, w latach 1942-44 w Związku Socjalistycznym, w okresie 1950-1954 we Froncie Socjalistycznym a w latach 1955-1964 w Republikańsko-Socjalistycznym Ruchu Oporu. Ciągła konieczność reorganizacji ruchu uniemożliwiała zdobycie szerszych wpływów, większość robotników popierała konkurencyjną Partię KomunistycznąPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 233.
W czasie II wojny światowej doszło do zjednoczenia opozycji demokratycznej. W 1943 roku socjaliści, komuniści i republikanie weszli w skład Zjednoczonego Antyfaszystowskiego Ruchu Narodowego. Działacze koalicji uważali że wraz z upadkiem faszyzmu w Europie ustrój ten upadnie także w Portugalii. Istnienie dyktatury uratował jednak wybuch zimnej wojny.