W zapadającym mroku w rejon walk podeszła 5 kompania 1 pułku piechoty Legionów i szturmem „na bagnety” zmusiła silniejszego, acz zaskoczonego nieprzyjaciela do bezładnej ucieczki i zaniechania natarcia na stację Kałkuny.
31 sierpnia z sowieckiego przyczółka uderzyły oddziały brygady 4 DS. Jej natarcie zostało powstrzymane, a kontratak 6 pp Leg. odrzucił Sowietów na pozycje wyjściowe. Tego samego dnia mjr Popowicz dokonał przegrupowania pododdziałów i zamierzał nazajutrz uderzyć na przyczółek w okolicach Fortu „Grzywa”. Także Sowieci przegrupowywali siły. Dowództwo 15 Armii ściągnęło do Dyneburga liczącą około 3600 żołnierzy brygadę estońską z Łotewsko-Estońskiej Dywizji Strzelców. Załogę miasta wspierało kilkanaście dział, pociąg pancerny i trzy samochody pancerne.
Przeciwnik nie zamierzał też oddawać inicjatywy. Jeszcze raz uprzedził akcję polską i 1 września rozpoczął natarcie. O zmroku gęste tyraliery czerwonoarmistów, posuwające się w trzech-czterech falach, zbliżyły się miejscami na 50-60 kroków do stanowisk polskich. Polakom brakowało amunicji. Ataki odpierano granatami ręcznymi i kontratakami „na bagnety”. Pod Kałkunami nieprzyjaciel przeniknął między 1 i 6 pułkiem piechoty Legionów. Zarysowała się groźba utraty stacji kolejowej i zgromadzonych tam zapasów.