Dopiero współdziałanie z litewskim batalionem pozwoliło na zorganizowanie skutecznego kontrataku i odzyskanie wcześniej utraconych okopów.
Po nierozstrzygniętych bojach, prowadzonych na przełomie sierpnia i września, walki chwilowo zamarły. Przeciwnik ograniczył się do biernej obrony, a grupa mjr. Bolesława Popowicza była zbyt słaba, aby podjąć nową próbę zdobycia przyczółka mostowego. Do 26 września toczono pod Dyneburgiem walki pozycyjne.
Mieczysław Lepecki tak zapamiętał okres walk pozycyjnych:
Walki 1 DP Leg. w drugiej połowie września 1919 thumb|Otton Laskowski (red.)Encyklopedja wojskowa, T. 2 thumb|Żołnierze polscy w okopach nad Dźwiną; październik 1919 W drugiej połowie września pod Dyneburg podeszły siły główne 1 Dywizji Piechoty Legionów. W sumie osiem batalionów piechoty, cztery lekkie i pięć ciężkich baterii artylerii, kompania czołgów i dwa pociągi pancerne. Siły polskie liczyły około 7 000 ludzi, 18 dział ciężkich i 19 lekkich, 20 czołgów i około 140 ckm-ów. W tym czasie sowiecką załogę Dyneburga stanowiła czteropułkowa brygada estońska z podporządkowanymi jej 4 i 6 pułkiem brygady łotewskiej oraz 30 pułk strzelców z 4 DS. Załogę wspierały trzy pociągi pancerne i dwa samochody pancerne. Łącznie Dyneburga broniło ponad 5 000 czerwonoarmistów, około 20 dział i 120 ckm-ów.