Carlo Scorza (ur. 15 czerwca 1897 w Paoli we Włoszech, zm. 23 grudnia 1988 w San Godenzo) – włoski dziennikarz i polityk faszystowski.
Życiorys Był synem Ignazio i Gennariny z d. Jacovini. W 1912 przeniósł się do Lukki, gdzie mieszkał jego brat Giuseppe. Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się jako ochotnik do armii. Służył początkowo w oddziale bersalierów, a następnie w elitarnych oddziałach szturmowych arditi. Za zasługi w walkach pod Piawą uzyskał awans na stopień porucznika, trzykrotnie odznaczany medalem za męstwo wojskowe.
Działalność polityczna Po demobilizacji ukończył kurs dla księgowych. 14 grudnia 1920 wstąpił do oddziałów fasci di combattimento, które stały się zalążkiem Narodowej Partii Faszystowskiej. W tym samym roku rozpoczął pracę jako dziennikarz. Wziął udział w marszu na Rzym, w październiku 1922, jako dowódca lokalnych bojówek. W latach 1921–1929 pełnił funkcję sekretarza Narodowej Partii Faszystowskiej w Lukce. W lipcu 1925 dowodzona przez Scorzę bojówka Milicji Faszystowskiej dokonała napaści na liberalnego posła Giovanniego Amendolę, który wkrótce zmarł w wyniku pobicia.