Jako dziennikarz kierował pismem faszystów z Lukki - L'Intrepido, a następnie zakładał gazetę Il Popolo Toscano. Od 1928 kierował Narodową Organizacją Arditi, jedną z najważniejszych organizacji kombatanckich. Od 1934 zasiadał we władzach krajowych Narodowej Partii Faszystowskiej.

Jako ochotnik brał udział w wojnie w Abisynii i w hiszpańskiej wojnie domowej po stronie frankistów, za co został czterokrotnie odznaczony medalami za waleczność. 19 kwietnia 1943 zastąpił Alda Vidussoniego na stanowisku sekretarza Narodowej Partii Faszystowskiej, funkcję tę pełnił przez trzy miesiące. Po kapitulacji Włoch zaoferował swoje usługi rządowi Pietro Badoglio, Został za to aresztowany przez służby podległe Włoskiej Republice Socjalnej i stanął przed sądem w Parmie pod zarzutem zdrady stanu. Uwolniony wskutek interwencji Benita Mussoliniego, przeniósł się do Cortiny d’Ampezzo, a następnie do Paoli, gdzie się ukrywał. Do końca wojny przebywał w klasztorze franciszkanów San Francesco di Paola.