Bernard Busza (ur. 17 maja 1908 w Kobylinie, zm. 5 grudnia 1980 w Kole) – polski lekarz i wojskowy. Wieloletni dyrektor Szpitala Powiatowego w Kole.
Życiorys Urodził się w Kobylinie w powiecie krotoszyńskim. Jego ojciec, z zawodu piekarz był uczestnikiem powstania wielkopolskiego, a brat dowodził jedną z grup powstańczych walczących w okolicy Rawicza. W latach 20. XX wieku wraz z rodziną przeprowadził się do Poznania, gdzie w 1927 zdał maturę w Gimnazjum św. Marii Magdaleny. W 1933 roku ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. W tym samym roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Sanitarnej w Warszawie, którą ukończył uzyskując stopień podporucznika rezerwy.
W 1935 roku zamieszkał w Kole i rozpoczął pracę w miejscowym szpitalu jako asystent doktora Władysława Witkowskiego. W 1939 roku został zmobilizowany, w Legionowie został następnie przydzielony do służby w jednym z pociągów pancernych. Od 2 do 8 września udzielał pomocy rannym na odcinku Kutno−Toruń, a od 10 września brał udział w działaniach wojennych w okolicy Kutna i Łęczycy. Po wysadzeniu pociągu w powietrze udał się do Warszawy, gdzie przydzielony został do I Kompanii Sanitarnej, a po kapitulacji skierowany został do Szpitala Ujazdowskiego.