Po zwolnieniu w 1940 roku powrócił do Koła.
Podczas okupacji przez cały czas pracował jako chirurg w kolskim szpitalu, w czym pomagała mu znajomość języka niemieckiego. Po wyzwoleniu w 1945 roku został dyrektorem Szpitala Powiatowego, wstąpił również do Stronnictwa Demokratycznego.
W 1953 roku uzyskał specjalizację II stopnia w zakresie chirurgii. W latach 1956−1959 dzięki jego zabiegom rozpoczęto budowę nowego budynku szpitala przy ulicy Poniatowskiego. Funkcję dyrektora piastował do 30 września 1969 roku, a jego zwolnienie z funkcji było dużym zaskoczeniem dla lokalnej społeczności. Dalej jednak pracował w szpitalu, a 31 stycznia 1976 roku przeszedł na emeryturę.
Zmarł 5 grudnia 1980 roku i pochowany został na cmentarzu rzymskokatolickim w Kole. W tym samym grobie spoczęła też jego żona – Zofia z domu Ostrowska (córka Michała Ostrowskiego, zm. 1988).