W praktyce B9 zajmuje się koordynacją stanowisk przed szczytami NATO, lobbowaniem za zwiększeniem wydatków obronnych, rozwojem zdolności obronnych (w tym obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej) oraz wspieraniem Ukrainy.
Spotkania B9 odbywają się na różnych szczeblach: prezydentów, ministrów spraw zagranicznych, ministrów obrony, doradców ds. bezpieczeństwa narodowego i przewodniczących parlamentarnych komisji obrony. Mają formę dyplomacji wielostronnej i kończą się wspólnymi deklaracjami.
Znaczenie i oceny W analizie dla German Marshall Fund Tomáš A. Nagy ocenił B9 jako skuteczny instrument budowania kapitału politycznego państw wschodniej flanki wewnątrz NATO, podkreślając rolę grupy w kształtowaniu decyzji o rozbudowie NATO Forward Presence i wspieraniu integracji Ukrainy ze strukturami bezpieczeństwa.
Ovidiu Vaida w artykule opublikowanym w Studia Universitatis Babeș-Bolyai zwrócił uwagę na napięcie między ambitnymi celami formatu a jego rzeczywistymi wpływami, wskazując, że nieformalny charakter B9 ogranicza zdolność grupy do wymuszania zobowiązań na państwach członkowskich.