Wspinaczkę górską rozpoczął latem 1950 roku. Wspinał się w Tatrach, Alpach, Kaukazie, Hindukuszu, Karakorum, Atlasie, Andach, w górach Spitsbergenu i Nowej Gwinei. Jego wieloletnim partnerem wspinaczkowym był Jan Stryczyński. Specjalizował się we wspinaczce zimowej, w Tatrach poprowadził wiele nowych dróg i dokonał wartościowych powtórzeń. Wśród pierwszych zimowych przejść, często trudnymi drogami, były m.in.: wspinaczka północną ścianą Żabiego Szczytu Wyżniego (1957), wschodnią ścianą Mniszka (1957), prawym filarem wschodniej ściany Zadniej Baszty (1959), południowym filarem Smoczego Szczytu (1959), wejście na Teriańską Przełęcz Niżną z Doliny Hlińskiej (1960). Brał udział w pierwszym zimowym przejściu Grani Tatr Polskich (1957, od Żabiej Czuby do Wołoszyna).
Wśród przejść alpejskich wymienić można wejście północną ścianą Triglavu (1964), północną ścianą Les Courtes (1967) oraz drugie przejście północną ścianą Pointe du Domino (1977). Brał udział w wyprawach w góry Kaukazu, wszedł m.in. na oba szczyty Elbrusu (1958), Pik Szurkowskiego (1959), Bżeduch (1972) Szcheldę II Zachodnią (nową drogą poprowadzoną 1200-metrową ścianą południową).