XIX wieku kilka żydowskich ruchów narodowych połączyło się w Europie Wschodniej, czemu towarzyszył literacki renesans hebrajskiego i jidysz. W tandemie młodzi intelektualiści posunęli się do radykalnie nowego rozumienia tożsamości żydowskiej.
Najwybitniejszym z nich, powszechnie uważanym za ojca żydowskiego sekularyzmu, był Aszer Hirsz Ginsberg, znany pod pseudonimem Ahad Ha’am. W przeciwieństwie do innych myślicieli narażonych na wpływy sekularyzacji, nie starał się unikać ich implikacji, ale stawić im czoła, zachowując pełną ciągłość z żydowską przeszłością. Zrozumiał, że dyskurs teologiczny, który definiował Żydów, wkrótce straci znaczenie, najpierw dla młodych i wykształconych, a później dla większości. Podczas gdy inni ignorowali ten temat, Ginsberg nakreślił rewolucyjne rozwiązanie, czerpiąc w szczególności ze społecznego darwinizmu Herberta Spencera. Zrezygnował całkowicie z kwestii objawienia, która tak bardzo dotyczyła żydów ortodoksyjnych i reformowanych na Zachodzie, oraz kwestii boskiego wyboru. Według jego świeckiego, agnostycznego poglądu, lud powstał sam z siebie, a nie dzięki interwencji Boga;