Kościół był ostatnim miejscem modlitwy dla skazanych na śmierć, których egzekucje wykonywano na końcu mola, w zbudowanym w XIII wieku i zachowanym do dziś budynku, zwanym Casa del Boia.

Fasada pierwotnego kościoła wychodziła na zachód, w kierunku otwartego morza. Jednak już w drugiej połowie XIII wieku przesunięcie kierunku ruchu portowego na zachód, stopniowe zamulanie pierwszego, średniowiecznego portu oraz rozwój urbanistyczny obszaru, na którym kościół powstał, zadecydowały o jego dodatkowej roli, jako kościoła żeglarzy.

W XIV wieku rektorem kościoła był Giovanni da Carignano, pierwszy genueński kartograf, o którym zachowały się wiadomości. W 1440 roku w kościele przeprowadzono pewne prace restauracyjne.

W 1510 roku kościół powiększono o jedno przęsło, aby zapewnić uczestnictwo w liturgii rosnącej liczbie wiernych. Kilka lat później, po wybudowaniu fortyfikacji na morzu, z których najważniejszą była Porta del Molo, zaprojektowana przez Alessiego, orientacja kościoła uległa odwróceniu, a jego bryłę poddano istotnym modyfikacjom.

Obecny kościół W 1594 roku kościół został powiększony i otrzymał nową fasadę.