Przygarnięty przez Cyganów Jonasz wędruje wraz z taborem, aż dochodzą doń wieści o cesarskiej amnestii i możliwości odzyskania skonfiskowanego majątku. Wraca więc w rodzinne strony. Tymczasem gubernator chce zdobyć ukryty tam legendarny skarb baszy, który pozwoliłby mu spłacić długi i pojąć za żonę najpiękniejszą, a właściwie jedyną w okolicy pannę na wydaniu, Arsenę – posażną i wymagającą córkę bogatego ziemianina i hodowcy świń, Loncsára. Postanawia więc przy pomocy swego zausznika Puzzoli pozbyć się niewygodnego przybysza, prawowitego właściciela majątku. Puzzola zaczyna deptać Jonaszowi po piętach, podejmując niezliczone próby wysłania go na tamten świat. Jednak Jonaszowi sprzyja szczęście.
Strudzony długą podróżą przybywa do swej, jak się okazuje, całkowicie zrujnowanej posiadłości. Jest rozczarowany, ale nie upada na duchu, postanawia przenocować, a potem wrócić do przyjaciół-Cyganów. Tuż obok zamku zauważa chatę Cafrinki, która zaprasza go na kolację. Jonasz podejrzewa ją o czary, dzięki którym czarna kotka ukazuje mu się czasem pod postacią pięknej czarnowłosej dziewczyny o tym samym imieniu. Cafrinka wróży mu z dłoni i przepowiada, że odnajdzie skarb dzięki żonie, w dniu wesela. Jonasz postanawia więc zostać i jak najszybciej się ożenić. Wkrótce staje przed obliczem Arseny.