Józef Maria Maciej Sczaniecki (ur. 22 lutego 1907, zm. 10 września 1939 pod Walewicami) – porucznik rezerwy kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Był synem Władysława Sczanieckiego (oficera Wojska Polskiego, ziemianina, działacza społecznego i gospodarczego) i Jadwigi z Plucińskich (uczestniczki powstania wielkopolskiego). Zdobył wykształcenie rolnicze i od 1934 administrował należącym do jego brata, Andrzeja, majątkiem Srocko Wielkie, w powiecie kościańskim.
Wcześniej jednak, od 25 lipca 1927 do 25 kwietnia 1928, ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie odbył praktykę w 15 pułku ułanów. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Jarocin. Posiadał przydział w rezerwie do 17 pułku ułanów w Lesznie. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 99. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii.