Grał w niej regularnie, choć większość spotkań rozpoczynał na ławce rezerwowych. Latem 2009 roku powrócił do Korony, która w sezonie 2008/09 zajęła w lidze trzecie miejsce, jednak dzięki decyzji Komisji ds. Nagłych PZPN bezpośrednio awansowała do Ekstraklasy. W pierwszym oficjalnym meczu po powrocie strzelił gola w wygranym 4:0 meczu z warszawską Polonią. Wiosną był podstawowym graczem i wyróżniał się aktywnością, walecznością oraz ambicją. Najlepszy pojedynek zaliczył w wygranym 1:0 meczu z Wisłą Kraków, kiedy to zapoczątkował akcję po której padł zwycięski gola dla Korony. W spotkaniu tym rzucił się także ciałem pod nogi jednego z krakowskich zawodników, co spowodowało zatrzymanie groźnej kontry.
W sezonie 2010/11 przegrał rywalizację o miejsce w podstawowym składzie z Andrzejem Niedzielanem, Edim Andradiną oraz Maciejem Tatajem. Bardzo często nie mieścił się w meczowym składzie, najwięcej czasu spędził na ławce rezerwowych. Wystąpił w trzech meczach Ekstraklasy, ostatni raz w spotkaniu z Lechem Poznań. Ten pojedynek był jego dwusetnym meczem w najwyższej polskiej klasie rozgrywkowej. W styczniu 2011 rozwiązał za porozumieniem stron kontrakt z kieleckim zespołem. Kilka dni później podpisał umowę z pierwszoligową Wartą Poznań.