Po upadku powstania Wanda Umińska nie zaprzestała swojej działalności organizując opiekę nad rodzinami uwięzionych powstańców. Na jesieni 1864 roku została po raz pierwszy aresztowana i osadzona w Janowie Ordynackim, dokąd pojechała ratować uwięzionego krewnego. W tym czasie pogorszyła się sytuacja materialna Umińskich, gdyż jej mąż został w 1867 zwolniony z zajmowanej posady w Komisji Rządowej i dopiero po kilku latach udało mu się zatrudnić na stałe w Towarzystwie Ubezpieczeń od Ognia. Sama Wanda prowadziła wówczas gospodę ludową na Starym Mieście w Warszawie, a następnie sklep z wyrobami ludowymi. Prowadziła także prace oświatowe wśród ludu warszawskiego na Nowym MieścieJózef Dąbrowski J. Grabiec, Kużnica nowej Polski, „Świat” nr 49, 1924, s. 34., oraz wśród chłopów w pow. puławskim. W latach 1875–1878 prowadziła klub zwany „Szopką” w którym spotykali się rzemieślnicy z inteligencją. Jak zapisał w swych wspomnieniach socjalista Józef Dąbrowski – była to pierwsza postać domu ludowego w stolicy i ośrodek długoletniej, solidnej pracy oświatowejJózef Dąbrowski J. Grabiec, Czerwona Warszawa przed ćwierć wiekiem. Moje wspomnienia, Poznań 1925, s. 148.. Drugim miejscem spotkań było mieszkanie Umińskiej, w którym m.in.