Od lat 70. XIX wieku podejmowała również działania na rzecz ulżenia losu więźniarkom-kryminalistkomJolanta Załęczny, Weteranki Powstania Styczniowego wobec rzeczywistości odradzającej się Rzeczypospolitej, „Niepodległość i Pamięć” nr 21/3–4 (47–48), 2014, s. 52 http://web.archive.org/web/20210527081258/https://bazhum.muzhp.pl/media/files/Niepodleglosc_i_Pamiec/Niepodleglosc_i_Pamiec-r2014-t21-n3_4_(47_48)/Niepodleglosc_i_Pamiec-r2014-t21-n3_4_(47_48)-s49-64/Niepodleglosc_i_Pamiec-r2014-t21-n3_4_(47_48)-s49-64.pdf wersja elektroniczna].. Działała w powstałej w 1916 Radzie Głównej Opiekuńczej. W swoich staraniach o zachowanie pamięci o powstańcach styczniowych i zesłańcach zbierała ich zdjęcia. Fotografie były robione na terenie wówczas nieistniejącej Polski i na Sybirze. Zawierają informację o sfotografowanej osobie. Umińska otrzymywała je różnymi drogami, zazwyczaj pośrednio, zaledwie na kilkunastu znajduje się dedykacja dla niej. Traktowała to jako misję, chciała pokazać i upamiętnić ludzi często anonimowych, ale bardzo ważnych dla historii Polski. Istotne dla Wandy Umińskiej było również upamiętnienie obcokrajowców biorących udział w powstaniu.