ślepego tłoczenia (kara-zuri), która uwypukla reliefowo kontury motywu, co nadaje efekt przestrzenności.
Autorstwo surimono przypisywano malarzowi, który wykonał projekt, czasem zachowało się nazwisko drzeworytnika, natomiast łączenie na planszy kolorów, zdobienie, pozostawało dziełem anonimowego rzemieślnika.
Luksusowe odbitki zaczęły powstawać w drugiej połowie XVIII wieku (czasy świetności surimono przypadają na lata 1795–1835). Projekty wzorów wykonywali tacy artyści jak: Gakutei Yashima (ok. 1786–1868), Hokkei Totoya (1780–1850), Hokusai Katsushika (1760–1849), Hiroshige Andō (1797–1858), Shunman Kubo (1757–1820).
Tematyka surimono była różnorodna: motywy roślinne, zwierzęce, japońskie legendy, postacie kobiet i mężczyzn. Zwykle plansze graficzne zawierały oprócz kompozycji figuralnej także rozbudowany tekst pisany kaligrafią.
W latach 90. XVIII wieku zamawiali je poeci jako ilustracje do kyōka wierszy tanka o charakterze komicznym, satyrycznym. Ich wydanie związane było z konkursami poetyckimi.
Zobacz też ukiyo-e Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha”
Przypisy Sztuka świata. T. 18. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, . Beata Romanowicz: Drzeworyty w Sztuka japońska w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie. Kraków: Muzeum Narodowe w Krakowie Fundacja Kyoto-Kraków Andrzeja Wajdy i Krystyny Zachwatowicz, 1994.
Kategoria:Sztuka japońska