Jego erudycja, obycie towarzyskie, głęboka pobożność przekładały się na jego popularność. Dzięki temu udało mu się uwolnić remonstrantów z teologicznej i politycznej izolacji, w jakiej znaleźli się pod koniec XVIII wieku gdy dominował wśród nich racjonalizm i radykalny republikanizm. Remonstranci zaczęli być identyfikowani jako liberalni, niedogmatyczni chrześcijanie, stanowiący alternatywę dla wciąż jeszcze konserwatywnego (choć zmieniającego się) Holenderskiego Kościoła Reformowanego. Stali się znów obecni w polityce np. kilka lat później premierem Niderlandów został krewny Amorie van der Hoeven, Jan van Heemskerk (1818-1897). Symbolem ich akceptacji była okoliczność, gdy w 1820 roku Amorie van der Hoeven wygłosił kazanie przed królem Niderlandów, Wilhelmem Orańskim. Nawiązując do ich koligacji rodzinnych i historii swojego kościoła zauważył, że „oto siostrzeniec Arminiusa wygłasza kazanie przed siostrzeńcem Maurycego Orańskiego.”Ibid., s. 55.