Sam niewiele publikował, ale miał wpływ na studentów poprzez kazania (które wygłaszał z pamięci) i wykłady, które były, jak określił to jego biograf „ireniczne, praktyczne i przede wszystkim biblijne.” W jego teologii chrześcijanie zjednoczą się kiedyś w jeden „ewangelicko-katolicki” kościół, który nie będzie wymagał wiary w niepotrzebne dogmaty. W uznaniu jego zasług otrzymał doktoraty honoris causa z teologii od Uniwersytetu w Groningen (1828) i Lejdzie (1828). Pod koniec życia uważany był za jednego z największych oratorów w Niderlandach.
Brak publikacji teologicznych sprawił, że nie założył własnej szkoły teologicznej i jeden z historyków nazwał go „Wielkim człowiekiem krótkiej chwili.” Po śmierci ukochanego syna w 1848 roku załamał się psychicznie i coraz bardziej ograniczał działalność publiczną i pedagogiczną. Śmierć córki Marii (1827-1854) była dla niego kolejnym ciosem, który zmusił go do wyjazdu do kurortu. Zmarł w drodze do w Szwajcarii.