mały|Trevor Steele Literatura esperancka – literatura, która jest tworzona w języku esperanto.
Historia Pierwszą publikacją wydaną w języku esperanto, a zarazem będącą jego pierwszą publikacją, była Unua Libro autorstwa Ludwika Zamenhofa. Książka ta ukazała się w 1887 roku; zawierała między innymi 16 reguł gramatycznych, ponad 1000 słów w języku esperanto, kilka tłumaczeń (między innymi modlitwę Ojcze Nasz) oraz kilka wierszy. Pierwsze teksty w języku esperanto były głównie tłumaczeniami (do najwybitniejszych tłumaczy końca XIX i początku XX wieku należą między innymi Kazimierz Bein, Antoni Grabowski i Kálmán Kalocsay). Na przełomie wieków powstało także wiele czasopism związanych z językiem esperanto, np. La Reuvo i La Esperantisto. Światowy Kongres Esperanto w 1905 roku poprzedził postęp oryginalnej literatury, powstały między innymi zbiory poematów Versaĵareto i Verdaj Fajreroj, czy zbiór bajek Sep Rakontoj. Pierwsza powieść w esperanto została wydana w 1907 roku, stworzył ją Henri Vallienne (powieść nazywała się Kastelo de Prelongo). W 1912 ukazało się tłumaczenie Nowego Testamentu według Biblii króla Jakuba. W czasie I wojny światowej powstała powieść filozoficzna w języku esperanto Nova Sento, a Zamenhof ukończył tłumaczenie Starego Testamentu.