dydaktyki w Instytucie Fizyki Teoretycznej (1993-1997) oraz kierownika Zakładu Metod Matematycznych Fizyki (1992, 2002), a ponadto należał do komisji dyscyplinarnej dla studentów (2005–2008). W 2002 r. został profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego. W 2008 r. przeszedł na emeryturę, ale wciąż brał udział w działalności Instytutu Fizyki Teoretycznej UWr, m.in. był konsultantem przy pracach dyplomowych i prowadził zajęcia.

Specjalizował się w kwantowej teorii pola, algebrach Clifforda i zastosowaniach geometrii różniczkowej w elektrodynamice klasycznej. Był przewodniczącym Komisji Nazewnictwa Fizycznego Polskiego Towarzystwa Fizycznego (od 1995 r.), uporządkował polskie nazewnictwo fizyczne, m.in. był autorem polskiej nazwy Wielkiego Zderzacza Hadronów. Był korespondentem Oddziału Wrocławskiego czasopisma naukowego „Postępy Fizyki”. Autor podręczników akademickich Multivectors and Clifford Algebra in Electrodynamics (1988) i Wielkości skierowane w elektrodynamice (2000).