Hohenzollernowie, dawn. także Zollernowie – niemiecka dynastia wywodząca się ze Szwabii. Jej przedstawiciele panowali w krajach niemieckich (m.in. Brandenburgii, Ansbach, Bayreuth, Prusach), od 1871 jako cesarze niemieccy oraz w Rumunii (w latach 1869–1947, linia Hohenzollern-Sigmaringen).

Początki dynastii Dynastia wywodzi się z leżącego na terenie dzisiejszej Badenii-Wirtembergii hrabstwa Zollern. Za praojca uważa się wzmiankowanego przez Bertolda z Reichenau i żyjącego w XI w. Burkharda I de Zolorin. Jego syn Fryderyk I, zwany Maute, otrzymał w 1111 tytuł hrabiego od cesarza Henryka V. Jego wnuk, Fryderyk III (zm. 1201) wraz z ręką Zofii von Raabs przejął w 1191 prawa do dziedzicznego urzędu i władztwa burgrabiego Norymbergi, we Frankonii, gdzie panował jako Fryderyk I. Od dwóch synów tej pary, Konrada I z Norymbergii i Fryderyka IV z Zollern, którzy podzielili między siebie rodowe dobra, wywodzą się główne linie dynastii: frankońska i szwabska.