Funt nowozelandzki (; symbol: lub £N.Z.) – waluta Nowej Zelandii w latach 1840–1967. W 1967 roku został zastąpiony przez dolara nowozelandzkiego. Jeden funt nowozelandzki dzielił się na 20 szylingów, a jeden szyling na 12 pensów. Na awersach monet znajdował się wizerunek monarchy Nowej Zelandii.
Historia Początkowo w Nowej Zelandii krążyły monety brytyjskie i australijskie. W 1933 roku wyemitowane zostały monety o nominałach trzech i sześciu pensów oraz jednego, dwóch oraz dwóch i pół szylinga. W 1940 roku wyemitowano monety o nominałach pół oraz jednego pensa. Wszystkie te monety były takiej samej wielkości i wagi jak ich odpowiednik w Australii i Wielkiej Brytanii (w Australii nie wyemitowano monety o nominale dwóch i pół szylinga). Na rewersie monety pół pensa znajdował się maoryski naszyjnik z ozdobnymi wzorami, na rewersie monety o nominale jednego pensa znajdował się kędziornik, na monecie o nominale trzech pensów znajdowały się dwie skrzyżowane bronie maoryskie, na sześciopensówce był kurobród różnodzioby, na monecie o nominale jednego szylinga był wojownik maoryski niosący taiaha, na monecie o nominale dwóch szylingów był ptak kiwi, zaś na monecie o nominale dwóch i pół szylingów znajdował się herb Nowej Zelandii. W 1935, 1949 i 1953 roku wybite zostały monety pamiątkowe.