W sierpniu 1929, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony służbowo do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. Z dniem 7 grudnia 1932 został przeniesiony do XVII Brygady Kawalerii w Hrubieszowie na stanowisko szefa sztabu. W czerwcu 1934 został przeniesiony do 8 Pułku Strzelców Konnych w Chełmnie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 29. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Od grudnia 1938 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisku szefa Wydziału Mobilizacji i Uzupełnień.
W czasie kampanii wrześniowej przybył do Lublina razem z płk. dypl. Piotrem Bartakiem i 12 września objął dowództwo Ochotniczego Batalionu Obrony Lublina. 16 września w Rurach Jezuickich został ciężko ranny w czasie walki z oddziałem wydzielonym niemieckiej 4 Dywizji Piechoty. Zmarł następnego dnia w szpitalu PCK Bobolanum i został pochowany na cmentarzu komunalnym przy ul. Białej w Lublinie.