Historycy remonstrantyzmu uznają, że Cattenburg w ten sposób zatrzymał ewolucję remonstrantów w kierunku uniatarianizmu, choć jego rzeczowa i pozbawiona animozji polemika z Faustem Socynem zdjęła z tego ostatniego i tej teologii odium w Niderlandachhttp://web.archive.org/web/20210521220510/http://www.dhkonline.nl/media/481494/30_2004.pdf.
Chęć utrzymania niezależności teologicznej remonstrantów przez Cattenburga doprowadziła także do zerwania dotychczasowych dobrych relacji z niderlandzkimi mennonitami. Jego lekceważąca uwaga o nich jako o „wielochrzczeńcach” oraz odmowa przeproszenia doprowadziła do tego, że w 1735 roku menonici zaprzestali wysyłania swoich kandydatów na pastorów do seminarium remonstranckiego w Amsterdamie, a z czasem do zerwania współpracy w wielu małych, wspólnych parafiach. Także pod tym względem Cattenburg zerwał z ekumeniczną tradycją swojego poprzednika, van Limborcha. Kontynuował natomiast jego nacisk na teologię praktyczną i coraz bardziej racjonalną, która zdominowała to wyznanie do końca wieku.
W 1737 wydał Syntagma sapientiae mosaicae, w której atakował deizm, libertynizm i ateizm.
W 1737 roku zrezygnował z nauczania w seminarium i przeszedł na emeryturę, osiedlając się w Utrechcie, gdzie zmarł.