Ani z okresu rzymskiego, ani z epoki osiedlania się w Bryzgowii gromad ludów germańskich (np. Alemanów), ani też z czasów frankijskich władców z dynastii merowińskiej nie odnaleziono w najbliższym sąsiedztwie Bollschweilu żadnych śladów archeologicznych.
Pierwsze pisemne wzmianki na temat Bollschweilu i St. Ulrich pochodzą z IX w. i dotyczą własności opactwa Sankt Gallen: akt darowizny z 828 r. dla tego klasztoru terenów w Puabilinswilare – w miejscu utożsamianym przez większość badaczy z późniejszym Bollschweilem, oraz dokument z 859 r., będący aktem wymiany gruntów w górnych partiach doliny rzeki Möhlin na tereny uprawne w dolinie Hexental. W 1087 r. te grunty w Möhlintal przeszły na własność opactwa Cluny i na ich terenie mnich z tego opactwa Ulryk rozpoczął budowę założenia klasztornego według reguły kongregacji kluniackiej, które po jego śmierci (1093 r.) i pochówku w obrębie kościoła stało się lokalnym miejscem kultu jego osoby. Osadę wokół klasztoru, wcześniej zwaną Zell lub Zelle, zaczęto przed połową XIV w. nazywać St. Ulrich. W Bollschweilu, leżącym u wylotu Möhlintal, Ulryk z Cluny założył benedyktyński dom klasztorny dla kobiet, który po ok. 25 latach (w 1115 r.) został przeniesiony do pobliskiego Sölden. Utworzony przez niego w Zell klasztor pod wezwaniem św. Piotra pozostał do początków XIV w.