Historia i tradycje Wyrób sera świętojańskiego ma na Łotwie długą tradycję i jest bogato udokumentowany w źródłach. Przepis na Jāņu siers został m.in. zawarty już w wydanej w 1796 roku w Jełgawie książce kucharskiej w języku łotewskim pt. Latviešu pavāru grāmata; Muižas pavāriem par mācību visādus ēdienus gardi sataisīt un savārīt.
Jāņu siers tradycyjnie spożywany jest w okresie przesilenia letniego, a jego okrągły kształt i barwa w odcieniach żółci nawiązują do symboliki solarnej: ser stanowi symboliczne przedstawienie Słońca oraz kreatywnej mocy jego energii. Częstując się kawałkami pokrojonego sera, biesiadnicy w sposób symboliczny pożywiają się więc energią słoneczną. Ser symbolizuje również obfitość produktów mlecznych.
Wiele z ludowych pieśni łotewskich (dain) zebranych przez Krišjāņisa Baronsa w opracowaniu pt. Latvju dainas (1894–1915) przedstawia rytuał wiązania Jāņu siers: podczas wyrobu ser zawija się w płócienną tkaninę w taki sposób, aby jej fałdy utworzyły na powierzchni sera równomiernie rozmieszczone wgniecenia przypominające promienie słońca, a węzeł wypadał na środku serowego kręgu. Podobnie ukształtowany ser przypomina również wyglądem koło wozu.