Deklarował przejście na katolicyzm. Poprzez swoich wysłanników przypominał szlachcie polskiej o pomocy, jakiej udzielili Polakom Tatarzy w wojnach. Dodatkowym atutem miało być rzekome polskie pochodzenie chana. Oprócz wyżej wymienionych kandydatów do polskiego tronu zgłosili się jeszcze: książę pruski i elektor brandenburski Fryderyk Wilhelm, była królowa Szwecji Krystyna Waza, mnich włoski Barnabita oraz czterech „Piastów”: Michał Korybut Wiśniowiecki, Dymitr Jerzy Wiśniowiecki, Aleksander Janusz Zasławski-Ostrogski i Aleksander Polanowski.
Elekcja Po abdykacji zwołano sejmiki, a później konwokację, której marszałkiem został podkomorzy smoleński Jan Antoni Chrapowicki. Na konwokacji ustalono termin sejmu elekcyjnego na 2 maja 1669 roku. Szlachta bardzo licznie zebrała się na polu elekcyjnym, bo w liczbie ok. 11 tysięcy. Z powodu niechęci szlachty do cudzoziemców, prymas uchwalił nowe przepisy porządkowe na elekcję. Obce wojska nie mogły zbliżyć się do Warszawy na 3 mile, a cudzoziemcy mieli mieć całkowity zakaz przebywania na polach elekcyjnych. W czasie elekcji doszło do wielu incydentów. 6 czerwca szlachta napadła zbrojnie na budynek, w którym obradował senat. Tłum wymusił usunięcie z listy kandydatów Wielkiego Kondeusza, oskarżonego o zabieganie o koronę w sposób niezgodny z prawem.