17 czerwca zniecierpliwiona przedłużającymi się obradami szlachta, wdarła się po raz kolejny na obrady senatorów. Dwa dni później doszło do słynnego „cudu” elekcji Michała Korybuta Wiśniowieckiego. 21 na 37 województw opowiedziało się za jego kandydaturą. Taki obrót spraw wynikał z niechęci szlachty do cudzoziemskiego monarchy oraz chęci uniknięcia wojny domowej między dwiema frakcjami. Dużą rolę w tym wydarzeniu odegrał Andrzej Olszowski, który napisał i rozesłał po sejmikach broszurę promującą wybranie na tron polskiego króla. Michał Korybut Wiśniowiecki miał być zakłopotany wyborem swojej osoby na tron. Prymas Mikołaj Prażmowski opierał się przed ogłoszeniem Wiśniowieckiego królem, lecz w końcu uległ wobec gróźb zastąpienia go przez biskupa Czartoryskiego i dopełnił obowiązku. Przewiduje się, że spośród wszystkich polskich kandydatów szlachta wybrała właśnie Michała Korybuta Wiśniowieckiego z powodu sławy jego ojca Jeremiego Wiśniowieckiego. Wiśniowiecki został więc wygodnym królem mas szlacheckich, natomiast magnateria została upokorzona i nie miała wpływu na wybór nowego monarchy.
Zobacz też wolna elekcja elekcja 1648
Przypisy
Kategoria:Elekcja 1669