Epidemia dżumy na Malcie w latach 1675–1676 – potężny wybuch epidemii dżumy () na wyspie Malcie, wówczas rządzonej przez zakon św. Jana. Wystąpiła między grudniem 1675 a sierpniem 1676 i spowodowała około 11 300 zgonów, co czyni ją najbardziej śmiertelną epidemią w historii Malty. Większość zgonów miała miejsce na obszarach miejskich, w tym w stolicy Valletcie i na obszarze Three Cities, gdzie śmiertelność wynosiła około 41%. W osadach wiejskich śmiertelność wynosiła 6,9%.
Dokładna przyczyna wybuchu pozostaje niepewna, ale wydaje się, że prawdopodobnym źródłem był zakażony towar z Afryki Północnej, ponieważ choroba po raz pierwszy pojawiła się w gospodarstwie domowym kupca, który miał towary z Trypolisu. Epidemia rozprzestrzeniła się szybko, a wysiłki zmierzające do jej powstrzymania były niewielkie, częściowo z powodu sporów co do tego, czy choroba była faktycznie dżumą, czy nie. Ostatecznie podjęto surowe środki i po ośmiu miesiącach epidemia wygasła.
Tło W momencie wybuchu epidemii Malta była rządzona przez Zakon św. Jana. W latach 1592–1593 epidemia dżumy zabiła około 3000 osób, a mniejsze ogniska miały miejsce w 1623 i 1655.