Zmarłych z Birgu pochowano w Il-Hisieli. Ludzie byli również pochowani na cmentarzu w Bormli znanym jako „Iċ-Ċimiterju tal-Infetti” (cmentarz zakażonych), który istnieje do dziś.
Zmarłych z Birkirkary, Gudji i Qormi chowano na cmentarzach wiejskich, a zmarłych z Żurrieq, Kirkopu, Rabatu, Mosty, Bubaqra i Attard grzebano w kościołach, w większości nieużywanych.
Przekonania religijne thumb|Kościół Sarria we Florianie zbudowany został jako dziękczynienie po ustąpieniu zarazy.
Podczas epidemii nastąpiło odrodzenie religijne, w wyniku którego zaczęto oddawać cześć Najświętszemu Sakramentowi i relikwiom. Szczególne czczono świętych patronów osób zarażonych dżumą, takich jak Święty Roch i Święty Sebastian, a także do innych świętych, w tym Matkę Bożą, św. Rozalię, św. Mikołaja i św. Annę. Historyk Bartholomeo dal Pozzo określił epidemię jako boską karę za grzechy ludzkości.
Zbudowano wiele nisz i kościołów, jako podziękę za ocalenie z zarazy, w tym kościół Sarria we Florianie, który został odbudowany przez Zakon po przysiędze złożonej podczas epidemii.