Smart kontrakt (ang. smart contract, inaczej: inteligentny kontrakt, inteligentna umowa) – program komputerowy lub protokół przeznaczony do cyfrowych umów, ich automatycznej weryfikacji, egzekwowania negocjacji lub dokumentowaniu prawnie istotnych zdarzeń zgodnie z warunkami tychże umów.
Koncepcja Celem smart kontraktów jest zniwelowanie zapotrzebowania na pośredników, zmniejszenie kosztów operacyjnych i egzekucyjnych oraz zmniejszenie szans na straty spowodowane oszustwami. Inteligentne kontrakty pozwalają na wykonywanie wiarygodnych transakcji bez uczestnictwa osób trzecich.
Historia Automaty z jedzeniem są przedstawiane jako najstarsza technologia przypominająca smart kontrakty. W 2014 raport white paper dotyczący kryptowaluty Ethereum opisuje sposób działania Bitcoina jako słaby przykład konceptu smart kontraktów. Od czasu powstania Ethereum pojawiło się wiele nowych alternatyw, pozwalających na bardziej zaawansowane inteligentne kontrakty pomiędzy niezaufanymi osobami.
Koncept smart kontraktów zaproponowany został w latach dziewięćdziesiątych XX wieku przez kryptografa Nicka Szabo, Amerykanina węgierskiego pochodzenia (który do dziś jest podejrzewany o bycie twórcą Bitcoina).