łotewskiego architekta – Alfreda Firscha, a budowę realizowała łódzka firma budowlana – Nestler i Ferrenbach zaś montaż maszyn - Zgorzelecka Fabryka Maszyn – Görlitzen Maschinenbau i berlińska firma Simens – Schuckert. Budowa obiektu rozpoczęła się w tym samym roku. Metoda budowy wymagała jednoczesnego montażu ścian i maszyn. Budynek powstał w 1910 r. zaś ostatnie prace ukończono w 1914 r. W 1919 r. elektrownia przeszła nieznaczną przebudowę – został rozbudowany aneks północny stanowiący łącznik między podstawą komina i kotłownią. Przy jego ścianie zrealizowano stację pomp i zmiękczalnię wody. Po II wojnie światowej elektrownia zaopatrywała w energię Łódzkie Zakłady Przemysłu Bawełnianego im. Obrońców Pokoju „Uniontex”. Kolejne przebudowy miały miejsce w latach 50. XX w., kiedy to rozpoczęto modernizację motywowaną podniesieniem wydajności fabryki. Wzdłuż południowej elewacji kotłowni dobudowano żelbetowy, trójkondygnacyjny budynek zawierający podajniki węgla do kotłów, wyburzono też wschodni aneks wieży, a w jego miejsce zbudowano budynek zawierający urządzenia do rozdzielania pary. Ponadto wybudowano budynek dla urządzeń zmiękczających wodę oraz żelbetową eskaladę. W latach 60. XX w. utworzono nowe wejście do budynku, łączące elektrownię z pomieszczeniem z kondensatorami, natomiast zamurowano pierwotne wejście do kotłowni.