Zarażeni ludzie byli przewożeni do Lazzaretto na wyspie Manoela, szpitala i ośrodka kwarantanny, który został zbudowany w celu zwalczania epidemii chorób zakaźnych. Fort Manoel, który znajduje się w sąsiedztwie Lazzaretto, został przekształcony w magazyn, w którym izolowano podejrzane przypadki zarazy. Pod koniec czerwca 1813 Lazzaretto osiągnęło granicę swoich możliwości i zostało zapełnione pacjentami, więc nie odseparowywano potwierdzonych i podejrzewanych przypadków. Dlatego fort stał się jednym z głównych ognisk choroby.

Tymczasowe szpitale zostały utworzone w innych miejscach, w tym w w Kalkarze (późniejszy szpital marynarki wojennej) i klasztorze św. Dominika w Rabacie. W różnych lokalizacjach zbudowane zostały baraki znane jako „barracche” (), głównie jako schronienia dla osób ewakuowanych z domów, lub jako szpitale. Inne pełniły funkcję wartowni, straganów i sklepów, rzeźni, urzędów (w tym poczty), sklepów i ubikacji. Latem w barakach robiło się bardzo gorąco, powodując dyskomfort dla ich mieszkańców, a pewnego razu podczas burzy niektóre z nich się zawaliły.