Poczta działała przez całą epidemię i był to jedyny środek komunikacji między osobami w objętych kwarantanną miastami Wielkiego Portu i resztą archipelagu.
Z Maltańskiego Korpusu Weteranów i Maltańskich Batalionów Prowincjalnych wysłano żołnierzy, aby egzekwowali środki powstrzymania zarazy, ich obowiązki obejmowały również pomoc policji i władzom cywilnym. Więźniowie byli zmuszani do przewożenia zmarłych z domów do miejsc pochówku w specjalnie wykonanych wozach, i byli znani jako „beccamorti”. Wielu więźniów zostało zarażonych i zmarło w trakcie epidemii, a władze sprowadziły więźniów z Sycylii, by kontynuowali pracę, ale ci też zmarli. Maltańczycy bali się tych więźniów, którzy czasami dopuszczali się gwałtów i rabunków.
Do połowy września odnotowano mniej nowych przypadków dżumy, a choroba wydawała się ustępować.
Szpitale i ośrodki izolacyjne thumb|Klasztor św. Dominika w Rabacie, który był jednym z kilku tymczasowych szpitali dla ofiar dżumy