Brytyjski rząd kolonialny podjął surowe środki w celu powstrzymania zarazy, chociaż zrobiono to zbyt późno, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się epidemii na wczesnym etapie. Obszar miejski wokół Grand Harbour został odizolowany od reszty wyspy, a osady o wysokim wskaźniku śmiertelności zostały odgrodzone. Za naruszenie tych przepisów groziły surowe kary, włącznie z karą śmierci, a kilka osób zostało straconych za ukrywanie infekcji. Wybuch był szczególnie dotkliwy w stolicy Valletcie i jej przedmieściu Florianie oraz w wioskach Birkirkara, Qormi i Żebbuġ.
Epidemia zaczęła ustępować pod koniec 1813 i uważano, że zakończyła się do stycznia 1814. Jednak w lutym choroba została nieumyślnie przywleczona na Gozo przez skażone ubrania, a jej wybuch wystąpił w wiosce Xagħra. Natychmiast wprowadzono środki powstrzymujące, ograniczając rozprzestrzenianie się, przez co na Gozo wskaźnik śmiertelności był znacznie niższy niż na głównej wyspie archipelagu.
Tło Druga pandemia dżumy rozpoczęła się wraz z „czarną śmiercią” w XIV wieku i powtarzała się aż do XIX wieku. Dżuma dymienicza wystąpiła na Malcie w latach 1592–1593, 1623, 1655 i 1675–1676.