W Europie farbiarstwo zaczęło się rozwijać w średniowieczu w miastach włoskich i hiszpańskich, od XVI wieku rozwijało się w Holandii, Niemczech, Anglii, Francji, a w XVII wieku w całej Europie. W drugiej połowie XIX wieku odkryto syntetyczne barwniki organiczne, które prawie całkowicie wyparły barwniki naturalne. Wynalazki te zostały zapoczątkowane niemal równocześnie przez Polaka Jakuba Natansona i Anglika W. H. Perkina. W czasach współczesnych stosuje się prawie wyłącznie barwniki syntetyczne.
Przygotowanie tkaniny do farbowania Włókna tkanin często zawierają substancje, które utrudniają zachodzenie reakcji chemicznej. Farbowanie poprzedza proces pozbycia się tych składników z przędzy. Wełnę na przykład przed farbowaniem moczy się w wodzie z dodatkiem amoniaku i podgrzewa, następnie spłukuje. Do kąpieli barwiącej dodaje się różne substancje np. sole: (glauberską lub kuchenną), sodę, kwasy: siarkowy, fosforowy, mrówkowy, octowy, szczawiowy, tzw. koperwas, inaczej witriol, czyli siarczan żelaza lub miedzi. Substancje te zwilżają i rozpraszają cząsteczki barwnika, dzięki temu łatwiej dochodzi do reakcji chemicznej.