Po rozbiciu muszli preparowano zawartość solą i gotowano, starając się zredukować ilość płynu do szesnastej części. W pozyskiwaniu barwnika tym sposobem specjalizowali się Fenicjanie, którzy wyszukiwali mięczaki umożliwiające uzyskanie różnych odcieni, a następnie mieszali barwniki do uzyskania pożądanego koloru. Najbardziej ceniona była purpura tyryjska, dająca ciemnoczerwony, mieniący się odcień. Barwione purpurą tkaniny po farbowaniu nie były czerwone, najpierw były zielone (w przypadku purpury tyryjskiej najpierw były żółte), potem niebieskie, właściwą barwę nabierały dopiero w trakcie suszenia na słońcu. Dochodziło wtedy do procesu utlenienia substancji barwiącej. Czerwiec kaktusowy (Dactylopius coccus, dawna nazwa Coccus cacti), owad żerujący na meksykańskich opuncjach – różowoczerwony barwnik, koszenila. Do produkcji barwnika stosowano poczwarki tego pluskwiaka. Do Europy dotarł w XVI wieku. Czerwiec polski (Porphorophora polonica), owad żerujący na korzeniach rośliny Czerwiec trwały (Scleranthus perennis) – karmazynowy barwnik. Larwy zbierano na przełomie maja i czerwca. Zabijano je wrzątkiem, suszono na słońcu lub w piecu chlebowym, rozcierano lub mielono. Aby pozbyć się zawartego w substancji barwiącej tłuszczu zamaczano go w kwasie chlebowym.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Farbowanie tkanin · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.