Aby uzyskać kilogram barwnika trzeba było zebrać 250 tysięcy larw owada. Barwnik ten był popularny w XV i XVI wieku, a w XVII wieku był jednym z podstawowych towarów, którym handlowała Polska. Był on kupowany w całej Europie.
Farby mineralne Farbą mineralną, która miała poważniejsze znaczenie w farbiarstwie tekstylnym, był tzw. błękit berliński, którą po raz pierwszy zastosowano w Niemczech około 1795 roku. Znane były zwłaszcza jej odmiany – błękit pruski lub paryski. Barwnik uzyskiwano z wysuszonej krwi wołowej, którą mieszano z potażem i opiłkami żelaza, skrapiano sodą i prażono kilka godzin. Po ostygnięciu dodawano jeszcze ałun i siarczek żelaza, powstały osad płukano i suszono. Stosowano także tzw. zieleń brunświcką, którą pozyskiwano mieszając opiłki miedziane z solą amoniakalną.
Działem przemysłu zajmującego się farbowaniem tkanin jest farbiarstwo, a rzemieślnik trudniący się farbowaniem to farbiarz.
Przypisy Sztuka świata. T. 17. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, . Jadwiga Chruszczyńska, Ewa Orlińska-Mianowska: Tkaniny dekoracyjne, przewodnik dla kolekcjonerów. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2009, . Słownik języka polskiego (red. Mieczysław Szymczak), T. 1, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1978. Nowa encyklopedia PWN. T. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, . .
Kategoria:Barwniki Kategoria:Przemysł włókienniczy Kategoria:Zawody rzemieślnicze